hangi ayrılıktır bu resmini çizemediğim
bu kadar yakınken
ırak kalmak yakınlığına

kokun geliyor uzaklardan şimdi
meltem rüzgarlarının
saçlarına takılarak
buruk bir tebessüm bırakıyor yüzüme
geçmişin hatırasına sahip çıkarak
varlığının aksine
vefa timsali sanki
sarıp sarmalıyor
yüreğimi yakıp
kanatarak
gittin
beni mahşerimle baş başa bıraktın gittin
gittin
beni vefasızlığına
kul köle ettin

ah be soysuzum
hiç mi başın düşmemişti bağrıma
hangi silgiyle sildin
hiç mi değmemişti
şefkat dolu bir busem yanağına

hiçbir şey sonsuz değil
hiç kimse de kalıcı değil
şafağı sulayan ölüm eli kulağında
sen bakma kafa kağıdında yazılı olanlara
aslı ölümlü yazar
senin de
benimde gerçek kimliğim orda

göründüğüm şekle kanma
gülen gözlerime bakıp yanılma
aslında bir hiç cismim
tenha sokaklarında dolaşırken şehrin
isyanın gözyaşlarını silmek şimdi tek işim
ah be umursamazım
yakışır mı vefasızlık insan olana
yakışır mı
doğduğu toprağı
doyduğu kapıyı
sarıldığı insanı
ısındığı kucağı hatırlamamak insan olana

şimdi ben sana ne söyliyeyim
yanarken içerim için için
nasıl isyan eder
nasıl ah ederim
gök kubbeye varırken
hicranım
nazım niyazım
sana nasıl
nasıl ulaşmaz bu cılız sesim

ah be vefasız
vurmaz mı bir gün eylül alazı sana da
o vakit
nadim olmak
feryat figan ne fayda
salınacak elbet bir gün gökyüzünde
garip sahipsiz ipsiz bir uçurtma

bu kadar yakın olup da
uzak kalmak
hangi ayrılıktır bu resmini çizemediğim


29.09.2014
ferhan erdoğan