"Yakıştımı bilmem ki verdiğin sözü yemek
Buraya kadar mıydı sevdim diyen dillerin..."

işte böyle olur kimi zaman sevdaların faturası...birilerine çıkar fatura...ve sevdaya tövbe eder bazı yürekler...hele ki,günümüzde artık söz vermek su içmek kadar kolay ve rezilce...

Bu konuyu açmak için bir hikaye özetleyeceğim burada "Çölün birinde iki dost varmış...bu dostlardan birinde de hazineler teklif edilen bir at varmış...nefis bu ya...şeytan bu ya...diğer kişi,bu ata sahip olmak için can atarmış...birgün,arkadaşının atıyla geçeceği yola,kılık değiştirerek oturmuş...arkadaşı atıyla geçerken bunu görmüş ve ihtiyacı olup olmadığını sormuş..diğeri ses değiştirerek,barınak ve yiyeceğe ihtiyacı olduğunu söylemiş...at sahibi,bu yolcuyu atına bindirip,evine misafirliğe götürürken,at üstündaki atı mahmuzlayıp uzaklaşıyorken,diğeri ardından bakakalmış...atı çalan atı durdurup,geri bakmış ve seslenmiş arkadaşına...ben senin dostundum,şimdi bu at benim oldu demiş...diğeri,helal hoş olsun ama,beni dinle,demiş...bak,bundan sonra bu olay herkes tarafından duyulacak ve artık hiçkimse güvenip de yolda kalmışlara yardım etmeyecek...evine almayacak...su vermeyecek...böylece mağdur olanlar çok olacak...hem de gerçek ihtiyaç sahipleri,demiş...bunun üzerine diğeri,pişman olup,özür dilemiş ve atı vermiş arkadaşına...

işte böyle...birisi,güvenip de birinin yeminlerine,karakterine,aşık olur ve inanır...diğeri yemin ve sözlerinin üzerine su içer...böylece,gerçek ve samimi yürekler,aşka tövbe eder...kimseye güvenemez olur...bu iş hayatında da olur...

tebriklerim,duygularımıza ve tövbelerimize tercüman olan mısralarınıza sarmaladığınız neden ve sonuç ilişkisini örtüştürmedeki ustalığınıza ve sözünden dönenleri deşifre edişinizdeki içten avazlarınızadır...saygılarımla...