miralayın kızı
şimdi nerelerdesin bilmem ama
otuz yıl sonra uğradım divriği konaklarına
tayin edildiğiniz tokattan
çığlıkların tarifini etsene bana




hani
okul çıkışında
yalanlar söyleyerek yolumu uzatırdım ya
sırf yanında yürümek için
donmuş çeşmelerin önünden geçerdik,ezberimizde patika
camlara ateş düşerdi akşamları
senden ayrılınca başlardım yanmaya



ayaklarıma düşerdi ilk ateş
mengüç kaldırımlarının ayazında
yazmak çok zor şimdi, söylenmemiş sözleri
tehir yemiş trenlere yapışsa da avazım
en son cümlem
gordion misali halâ boğazımda




sanki
kesdoğan kalesinden el sallar gibi
yıkık konağınıza düşmüş silüetin
ben ortayaşı çoktan geçmiş bir yetim
ne şhirler yıkıldı üstüme
inan bana,bu kasaba ömrüme biçilmiş diyetim



kuzuya dönerken hırçınlığım
hangi nesnenin ifadesini alacaksın ki
tokmak demirleri bile çürümüş kanatlı kapıların
kümbetlerini bile sıvamışlar selçuğun
kalmamış tek bir tanığım



ah...miralayın kızı
bu nasıl alay alay yaralar
bel bağladığım işaretler
adını kazıdığım selviler
toptan mı yanar
















kasım