Seni korkularınla bırakıp gidiyorum
Aramam sormam artık, bak veda ediyorum
Hortlak ölü değilim, mezarım yok diyorum
Korkuttum mu tavşanım, korkma ben adam yemem

Karayı boca ettin aşkı beyaz boyasak
Çürükmüş dedin hangi merdiveni dayasak
Hayaller kuruyordum, yoksa bu da mı yasak
Korkuttum mu tavşanım, korkma ben adam yemem

Elinde tebeşirle çizgiler çekiyorsun
Üşenmeden habire evhamlar ekiyorsun
Ne zaman zora gelsen zıplayıp sekiyorsun
Korkuttum mu tavşanım, korkma ben adam yemem

Şu olsa, bu olmasa, sanki Anzer’de balsın
Bulunmaz Hint kumaşı, altın kakmalı dalsın
Karaktere önem ver, üstü dağınık kalsın
Korkuttum mu tavşanım, korkma ben adam yemem

Boynuna yular asıp çekeceğimi sandın
Sırf insan arıyordum, zira ben de insandım
Laga luga etmenden bıktım hem de usandım
Korkuttum mu tavşanım, korkma ben adam yemem

Pranganı aç gayrı, tüm zincirlerini çöz
Bunca yıl boşa bakmış şu sendeki iki göz
Merak ettim kaç kilo, kemik çıkart, kalan öz
Korkuttum mu sahiden, korkma ben adam yemem

Mücella Pakdemir



(Bu defa da 30 yıl önce yazdığım bir şiirim huzurunuza gelsin.)