Karanlığa bürünen kirlenmiş duyguları,
Cılız bir mum ışığı arındırır mı sandın.
Vesvesenin sardığı bitmeyen kaygıları,
Ruh ve beden ebedi barındırır mı sandın.


Günah tohumlarını dere tepe dökersin.
Gün gelir harman olur ektiğini sökersin.
Yük ağırdır taşınmaz yorulursun çökersin
Dil çatal yüz riyakâr hangisine inandın.


Karda ki izlerini var mı yürürken silen
Gittiğin yol doğrumu hani ardından gelen
Ana baba kardeşin sırtı döndü sülâlen.
Sense tövbeye dair yeminlerden cayandın.


Sol tarafta ne varsa yaktın yıktın kavurdun
Daha da yetinmeyip külleri de savurdun
Cefa çektirmekteyse acımasız gâvurdun
Sen ki yaptıklarıyla zevkle gurur duyandın


Azrail engel bilmez tüm bentleri yıkandır.
Geldiğinde boş dönmez can’ı alıp çıkandır.
Beden kalır kabirde ruh azaptan bıkandır
Ahreti yalan bilip o nefsine mi kandın?


Hüseyin ZARAR
05 /05 /2014