İinsan hangi yarasını kaşısa kanıyormuş
aslında kabuk bağlamayan hiçbir yara , geçmiyormuş,
sen yüreğimi kanattığında daha da iyi öğrendim.
ve insan boyundan büyük kimseyi sevmemeliymiş,
gururumu ayaklarının altına aldığında öğrendim.

sevmek, çokk sevmek tüm kapıların anahtarı değilmiş,
yüreğinden kovulup, bir yetim gibi
Kapının önüne koyulduğumda anladım.

Hiçbir mevsim diğer bir mevsimden izler taşımıyormuş,
baharıda gördüm yazıda sende
sonbaharda sararıp yaprak döktüm,
kırıldı konum kanadım.
kar kış boran kıyameti gördüm
daha dün elini ısıtan ele güvenilmeyeceğini öğrendim.

türlü yollarından geçtim hayatın,
kah ben isteyerek yürüdüm , kah hayat istedi.
sana kavuşurum ümidiyle çıktığım yolların çıkmazında kayboldum,
her yolun sonu sana çıkmıyormuş ,
yolun başında kinin , sonundaki ile aynı olmadığını gördüm.

yaşadıkça ne çok şey öğreniyor meğerse insan.
bir alın yazısı varya, o alna yazılan
değiştirilmiyormuş aslında hiç bir zaman...

anladım ki !
seninle yaşadıklarımda bir imtihan.
kağıdı verdim , çıkıyorum ben bu sınavdan
kağıdın altına birde not düşüyorum,
- ’’Ben hakkımı helal ettim tüm açtığın yaradan,
yinede senin iyiliğini versin , yaradan ’’

İlhami Kıymacı - 25.08.2014