Aşkın sözlük anlamını yitirdim
Sözleri gözlerinde tükettim
Günleri yolunu gözlemekle, dünleri solunu özlemekle bitirdim
Susmadan konuşamam, haykırmadan yazamam ben
Bana ezelden aykırıydın zaten sen
Kalmadıysa artık içinde, için hiçe eşit değil mi zaten halk dilinde ?
Dile gelmeyen sözcük uyuyan ayıdır kendi ininde
Virgülü noktaya çevirip gitmişsin nihayetinde
Vazgeçiyim derken az geçmişsin aşktan
Azledilmişsin, azmetmekle tanışmadan
Kendini kilitlediğin kafeslerden
Açıp, çıkıp, kaçmışsın yavaştan
Eşit değil ikimizin de sevgisi
Sorarım sana senle beni toplasan eder mi hiç sevgili ?
Ne yapsam değişmez ama ne yazsam asarım seni
Gönlümün odası artık bir mahşer yeri
Adam asmaca bu saçma halin tasviri
Halim yok inan, âlim oldum susmaktan
İkimiz de yaralıyız, yarıladığımız yoldan
Ucuzca silinemezsin inan hiç girmediğin hayatımdan
Bahanelerin merheme yara
Bana dert, ele derman nasıl olsa
Ödüm kopardı ayrılıktan
İlk ödün verdiğin bendim oysa bu kavşaktan
Cevap bulunmamış bir soruydum aşkta
Sorunluydum kısaca
Sonlandırmakmış en oluru, bu yolu
Susmak ki hendek atlatmakmış deveye
Denk değilmiş hiç iki dudağı birleştirmeye
Şimdi sana gelince, sen zaten yokmuşsun
Bir var olup bin kaybolmuşsun
Neyine yanayım
Sen zaten kül tutmuşsun
Kusura bakma ama ben kül yutmazın tekiyim
Bilirsin kalbinde hep tek kalmak isterim
Çünkü aslında ben, bencillikten değil
Sencillikten yana delinin biriyim

İlayda Kaya