Hayat sanki bir gemi yol aldıkça uzayan,
Pusulasız bir yolda rotası şaşmış gibi.
Kaç kere çevresinde turladıkça tozuyan,
Dümensiz gemi gibi boylatacaksın dibi.
İşte ondandır derim dönüp durma yerinde,
Dibe çakılmaya gör kalırsın hep derinde.
Sanma bir tutan olur çekip çıkarır seni,
Desen de duyan olmaz; kurtaran yok mu beni!





Oysa hayat doluydu o masum çocuk kalbim,
Şimdi yüreğim bir ok, can gerilmiş yay gibi.
Geçmişten bana kalan anı dolu bir albüm,
Baktıkça yürek sızlar titreşen bir fay gibi.
Sarsılırım derinden; ’’yeter desem’’ duyan yok,
Çırpındıkça batarım; ’’tut elimden’’ diyen yok.
Mutluluk denen o şey hep bana mı yabancı,
Vadedilen bu hayat o kadar mı yalancı.





Desene mazi oldu şimdi o mutlu günler,
Yüzümdeki çizgiler nasıl da derinleşti.
Hep sürecek sandığım hayata dair dünler,
Yaktıkça yüreğimi bir o kadar genleşti.
Hadi döndür geriye gelir mi giden geri,
Yaşanır mı iki kez bu hayat baştan beri.
Unut artık geçmişi faydası yok bügüne,
Hiç edilen bu kalbim eriyor günden güne.





Kalk gidelim yüreğim bu hayat bizi bozar,
Çoğaldıkça şeytanlar taşa tutmak boşuna.
Güvendiğim insanlar sanki mezarım kazar,
Ne yaparsam yapayım her şey boşu boşuna.
Sen de yansan sevgili bir yansan benim gibi,
Kavrulup için için tutuşsan Kerem gibi.
Bak o zaman anlardın nasılmış Aslı olmak,
Ateşte yanan senken, k/özünde her dem solmak.


Kardelen

Şiirimi uğur böceği seçkisine layık gören ’’Edebiyat Defteri’ne’’ Sonsuz teşekkürler. Saygılar...