öylesine hüzünlü öylesine berbat ağlıyorken gözlerim
öksüz niyetiyle sakın bakma bana
varsan da yoksan da hayalinle yaşamaktır emelim
hissede bilmektir aynı düşünceleri kapsayarak bilincimizde
her daim yokluğun çalkalanırken hücrelerim de
dil yarasının sızıntısı kayıp kayıpta yakar içimi
ekşimsi bir tat içinde yutkunurken acılar içinde yar seni

bir anlık nefesin ılıklığına muhtaçtır sevgim
aşk deminin burukluğunda ekşirken yüreğim
birde yokluğunu bindirdin üstüme gün batarken
hadi hayırlısı ne diyelim

boş şehrin kalabalıkları çarpmaz ki gözlerime
kaldırımları hırsla tek tek ezsem de
taşları girer yüreğimin içine kadar
nasıl anlatılır bilmem ki var mıydın sen yoksa yok muydun
kara kaplı defteri bir türlü düremedim ki
köleyim o sahilde ayak izlerine bir biçim
yokluğunun siluetini içimde özümsüye bilmek
bilmek için

sensizliğe inadım depreşir durur be gülüm
sen olmalısın daima varla yok arası
bak yine devirdik gitti koskoca bir hasret akşamını
neyse ona da eyvallah

kızma ağlayan çocuk duygularıma da dinle
her erkeğin mutlak sevgiyle çürümüş bir yönü vardır elbet
bin bir figanımı bile asla bölüşmem seninle
sen de doğmayan duygularıma inat

beni anarken bilsem içinde bir ben var
anılarımı silsen ve desen ki geçti de gitti o baharlar
işte o zaman yanarım yana yana derim ki bu bir bedel
bir nefeslikte mi içinde bir mütalâam olmaz ki kader
yazık olmuş bu ömre heder

kim bilir yine de kesilir belki kurdelemiz alı al kanlarda
mevta olmak sensizlikte yaşamak kadar bana hep yakınken
biterdi bitmesine de
hiç değilse bir ılgıt olur şakırdı birlikteliğimiz
dört mevsim çıkardı göklere bayrak olurdu isimlerimiz

beni anarken bilsem içinde bir zerrem var
girerdim o zaman hücrelerinin derinliğine kadar
işte o zaman birlikteliğe doğru vuslat akar

sonra mı ne sonrası fani aşkının bir nefesimsi anısı var
gençlik iksiri gibi gönüllerde ki bahar
kim bilebilir ki ılgıt ılgıt belki de aşklar gönülleriyle semaya akar yar….



(25.07.2014) AZAP…