vefasız
boşuna mı üfledim ruhunu mavi derinliklere
tek nefesim varken hemde
hani bana kelimeler dökecektin gökkubbeden
tam da silüetin silinirken içimden
seni yeniden yaratacaktım ya şiirlerimden



oysa
bütün konu bulutlarımı kanat yaparak kendine
yetmedi diyerek onsekizbin alem
inen kitaplarda bile yeri olmayan
çıkıyorsun harc-ı alem seferine



hani
söz izimden tanıyacaktım seni arafın orta yerinde
belli mi oluyor gamzendeki kara güller karanlıkta
son sözün kutsallığı için
bari ışığını tut o güllere
ve beni koyma aralıkta




zaten
ilk sarmaşıklarımı bile toplamışsım makberimden
şaşırmışım
hangi ağlamalar filiz verir dibinden
aldanmışım işte
saçların gibi başlarmış hayat kahverengiden
gözlerin gibi bitermiş yeşilden




hadi
avuçlarıma at avuçlarıma
dünya lûgatında olmayan kelimeleri
öyle bir sen yazayım ki
düzelteyim tüm darasız terazileri



















kasım