"Fakat insanlık hali gün gelir yorulursun
Gözlerin nehir gibi kapıya süzülürken
En çok da kıymetline gücenip kırılırsın
Ne hâldedir demeyip, uzakta üzülürken..."

gönül,en çok da kıymetlim dediğine...can dediğine...varlığından haz aldığına küsermiş ya...öyle demişler o kabirleri cennet olsun atalarımız "gönül, dostuna,sevdiğine gücenirmiş"

ince ince sitemler sarmalamış dizelerdeki avazları...muhatap,belli ki kıymetlim denilen o yar veya dost...eser baştan sona,kaybolan moral değerlerimizi resmetmiş...her ne kadar "kıymetlim"dese de başlık,tema ve konu sitemli avazlarda okunuyor...

"Acıdan kıvransan da tek kendin bilmelisin
Zira yaran nerdeyse oradan vurulursun
Dosta düşmana karşı her daim gülmelisin
O zaman gör sen nasıl, aranıp sorulursun..."

belli etme içindeki o mebedindeki yangınları...sus ve kendi küllerinden şikayet etme...sar kendi yaralarını...ne zaman göstersen ve gün ışığına çıkarsan dertlerini...tam da ta oradan vururlar elalem seni...eleştirme ve sakın asma yüzünü ne dosta,ne de düşmana..bak o zaman en sevgili sen olursun...sahi şairem,burada bir sosyal realite gizli...neden dost bildiklerimize açamayız çokça dert ve yaralarımızın içini...!yani,kimseye derdini söyleme,kafa ağrısı mı yapıyor...!Öyle ya meşhur yazar Dale Carneige,der ki:"seni anlıyorum deme kimseye,anlayamazsın" öyle bir devir ki yaşadığımız devir,herkes kendi derdinde..arayan ve soran çok olurmuş,kendi mabedinin külleri arasında sustukça...Bediüzzaman da der ki "İnsan,insana can kadar yakın,cihan kadar uzaktır"

zamanımıza dair..insana dair..iç alemlerimize yolculuk...kıymetlim dediklerimize dair...farklı ve güçlü tespitler ve iç çekişlerdi...

tebriklerim,betimlediğiniz sosyal ve ruhsal portrelerdeki başarınıza ve ustalığınıza ve tercüman olmanızaydı "kıymetlim"diyenlerin avazlarına...saygılarımla...