Topraktan önce kağıda gömdüğü şeyler vardır şairlerin,
Inançlar gibi,
hayaller gibi,
Ağlayanı tek cesetler gibi.
Fotoğraflardan önce,
Kağıtlara iliştirdikleri dünleri vardır mesela.
Toprak bir evin önündeki çocukluk gibi.
İki satır arasına sıkışmış bir dut ağacı gölgesi gibi.
Toprağa, kağıttan önce sarılmış bir anı gibi...
Tozlu rafları vardır şairlerin
Dokunmaya cesaret edemediği kimselerin.
Sonra birini sever bir şair.
Hükmedemez kağıtlara
Bir el şiir yazmaya başlar etrafında
Mürekkep kılar tozlarını rafların
Kafiye kılar özlemini yılların.
Ne kadar sevdiyse, o kadar sürer şiir.
Her dizesi, ayrı bir hayal kırıklığı taşır.
Şair susar...
Asgâri umutlara bürünmüştür raflar
Kadran esiri olmuştur o elin,
yıllar esiri.
Şair satır aralarındadır şiirin.
O el ki esir alır onu.
Şairi önce kağıt,
Sonra toprak kucaklar.


Sen yaşarsın.
Onlar yazdın sanırlar...
(hazal)