Ilık ılık dökülüyor bu satırları yazarken
Ilık ılık dökülüyor baba göz yaşlarım.
Dertler sarmış boğuyor ruhumu
Issız bucaksız yerlerde kimsesiz.
Kimse anlamaz ruhumu saran dertleri..
Alıp götürüyor beni uzaklara yalnızlık
Cümleler eksik kalıyor yalnızlığım karşısında.
Düğümleniyor boğazım konuşamıyorum.
Ellerim eskiden hiç bu kadar titremezdi anne..
Eskiden hiç bu kadar ağlamazdım anne..
Ne oldu bana böyle çözemiyorum..
Sonra sonra çözeceğimi sanıyorum;
Ama hep yanıldığımı görüyorum.
Neden bu kadar uzaktasınız? Benden..
Gelemez misiniz? Yakınıma.
Eskiden olduğu gibi ellerinizle okşayamaz mısınız? Saçlarımı.
Kollarınızla boynuma sarılamaz mısınız?
Ellerim titriyor kalem yazıyor.
Titrek parmaklarım arsında kalemin ucu kırılıyor;
Tekrar,tekrar yazmaya çalışıyorum.
Yarım kalmış birkaç cümleyi.
Derken iki damla gözyaşım dökülüyor satırların arasına..
Sonra etrafıma bakıyorum kızarmış gözlerle..
Sanki her şey benimle ağlıyor yalnızlığıma!..
Arta kalan birkaç resim var bakıyorum.
Mutlu bir aile fotoğrafından,
Bana el sallıyorsunuz uzaklardan.
Ellerim hiç bu kadar titremezdi anne.
Hiç bu kadar ağlamazdım eskiden..
Titrek parmaklarım arasından kalemin ucu kırılıyor…