Direndim
ümidin o uçsuz bucaksız maviliğinde
kulaç attım, aldırmadan
önüme çekilen setlere
hayat dedim hep kış olmaz ki


Yaralandım
en çok sevdiklerimin
zehirli mızrak uçlu
sözleriyle


Yeniden
yeniden dedim hep
defalarca şans verip günüme
kan damlarken göğsümden
doğruldum tebessümle


Can kaybettim
gönül kuşumu öldürenler
hep sevdiklerim oldu
nedense


Nefret ettim
intihara meyl ettim
gönlümden sızan
kara bulutları görmüşlerdir
mazereti yoktur başkaca
sevdiklerimin
zannımca


Sevdim
korkusuz
uçsuz bucaksız
dolu dizgin
en iyi düşüncelerimle


Korkuyorum
yarın öldüğümde
dua edecek kalmazsa
toprağa bulanınca bedenim

Aynalar
özü gösterseydi eğer
görürmüydüm
onların gördüğünü
ve zannettikleri kötülüğümü


Çaresiz
göz yaşlarıyla yıkıyorum
gönlümü
selasını veriyor hıçkırıklarım
sahipsiz düşlerimin


Siyah gül
sevemedim başka renkleri
siyahdan gayrısını güllerin
ağıtlar yaktı sanki
gelecek günlerime


Dua
Allah’ım imanımın en sağlam
yüreğimin senle dolduğu an
geciktirme sana varışımı



kırgınım sevdiklerime ve sevenlerime...