yalnızlığımız iki dirhem bir çekirdek

yılları terk etmişiz geçmişte
ne çabuk geçtiler

tek seans bir film izleyecek cebimiz bile yoktu
kalbimiz delik diyerek geçiştiriyorduk

bütün yollar ölüme gitmez ya
çıkmaz sokağın kavuşmaları ayaklarımızda
koştururduk bedenimiz yorgun

oysa
ikinci mevki yolcuları çabuk gidiyor

(beni sadece
saçlarıma düşmeyen yağmur ıslattı
kendimden başka herkesi yüreğimde taşıdım diye)

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,




ismimi koyamayacak baba yalnızlığı çöktü içime
patiklerim
daha doğmadan yetim
kollarım bilmiyor ki bir avuç toprağa sarılmayı
gidenlerin gelmeyeceğini daha öğrenmemişken

yetimlerin gözleri hep bir kişiye kör doğar
siz
kömürün kanatlarını kırık bilenler
annemin karnındayken
boynu bükük yıllar birikiyor içimde

bakmayın
annemin sarıp sarmaladığını tüm bedenimi
yetimler için yalnızlık
doğumla başlar