Muhtemelen, kendi gibi fakirdi
gözlerini denizden
tenini beyaz bulutlardan alan
kadının düşleri
dediler....
halbuki
O herkesten daha çok
Zengindi
bilemediler....



-------------


Aşktan yoksun yanını
bırakıp da rüzgârlara
düşsen yollarıma,
acıtmadan tararken
baharın ılık yelleri saçlarımı,
koşup da gelsen
gelip de öpsen
soluk benizli gecelerimden



Ah gözlerinde cenneti gördüğüm sevgili
yanağının gamzesine
yenik düşerken
mavi düşlerimin parmak uçları,
tam cesaretimi toplamışken
mağrur bakışlarından
korkup dağılırdı hislerim



Zoruma gidiyor yar…
zoruma gidiyor bu hallerin
tabiatını topraktan alan,
teni, sulu sepken çamur kokan yar...
al...
al hadi...
yüreğimle birlikte bütün hayatım senin.
bilsen…
bilsen ah!...
senden habersiz büyütürken sevini
yumruk kadar yüreğimde
sana dair
neler neler gizledim.



Bak! şu an gördüğün
içim-dışım her yanım
aşk denilen kördüğüm
nasıl kahroldum bilsen
yanında sessiz sessiz dururken
bir görseydin
feryadımı ellerimle katlederken
Nasıl binlerce kez öldüm
ve nasıl...
binlerce kez dirildim.



Ah sevgili!
ne baktığın kadar
ne de gördüğün kadardı içim
fark etmedin bile
avuç avuç
sevdamı doldururken ceplerime....



Yine yetmedi yine....
kendi kendime çıldırmış gibiyim,
uzletimin buz gibi yelinde
sabahlara dek titrerken yüreğim
hâlâ tutmaya çalışıyordu
sudenaz düşlerimi ellerim…….




NÜS