Ağlayan bir bebek olursun bazen
Gözyaşın yakar gözlerini;
Kor bir lav olur sözcükler
Süzülür yanağından dudaklarına...

Yakar ruhsarını
Göçer gider mutsuzluklara...

Kararır yüzün perdelenir iğnemsi küslüklere
Gözlerin fırlar yerinden buğulu ay ışığı olur.

Dökülür perçeminden damlalar
Savrulur saçlarından kimsesizlik
Bir suçlu gibi yalnızlık...

Çakar alnında azgın bir şelale olur
Bir fırtına koparır, ufkundaki yalnızlıklara...

Hala bir ses yoktur;
İnsafsız bu evrende,
Yalnızlık hüküm sürer...

Bağlanmıştır kollarım, sımsıkı;
Kimsesiz, prangalı dalları hayatın perçeminden.
Uykusuz korkulu rüyalar girdi
Siyahi zindanlarıma...

Yoksun düşmüş pınarlardan
Zemheri sabahlarımda,
Yoktur bir damla su verenim de
Kuşların ağıtı kulaklarımda...

Hararetimdendir sormayın sakın,
Gözlerim hala kapalı benim kabahatim yok.
Bilin ki bu alevim,
Yalnızlık

Behçet Bük 16.4.2014