Gözlerinde nem
Yanaklarında çiğdem
Dişlerinde badem
Göz açıp kapatıncaya kadar
Nedir senden giden

Bir sen bir de gönül bağı
Hayat nefes aldığın kadar mı var
Isıtıp eritmek istersin buz dağını
Yüreğin ise her an yanar
Gözyaşın hep gül yağı
Merhemdir dertlerine
Sormak gelmiyor elden
Tatlı söz hiç yok mu dilden

Ne bahardan ne de kıştan
Gözlerin yine dalıyor
Sevgisiz bakıştan
Hele bir taşın arasına
Elini değil başını koy
Dünya güzeli bir kalbin var
Ne mutlu ki bana
Senin gibi bir arkadaşım var

Bilirim yorgunsun
Bitkinsin bu aralar
Ben yine de söyleyeyim
Dinlenmek gerek
Beklemek nereye kadar
Çünkü ne kadar çok beklersin
O kadar çok yıkımların olur
Bir kitabı her kez okur
Fakat anlayanı çok azdır

Kendimi farklı görmedim
Ne de farkındalık sundum
Çevreme ben
Ben gibi oldum daima
Benim de eksiklerim vardır
Elbet bu hayatta
Dört dörtlük yoktur
Asla insan hatalarıyla
Sızlayan yerlerine
Merheminde sen
Kendinsin çaren de

Hayattan çok şey öğrendim
Hiç bir şeye benim dememeyi
Kendimi avutuyorum böylece
Sevgiyi yudum gibi işlemeyi
Ben hayata gülüyorum
Tıpkı onunda bana güldüğü gibi
Bazen azgın bir boğa gibi oluyorum
Bezen de sabırlı
Eğiliyorum önünde hayatın
Saygıda kusur etmemek için
Kimi bu hayatı bir nefeste içer
Bozuk para gibi
Sıradan insan ezber geçer
Mutsuz gibisin

Olsun be arkadaşım
İnsanı hasta olduğunda
Yine sevdiği arar

Behçet Bük 5.4.2014