Henüz ilk çeyreğiydi
Silahlarla tanışmadan önce hayatımın
Ocakta tüten son deminde bırakmıştım
Umutlarımı, yarınlarımı
O yanımda konuşmadan ölen
Tek insandı...

İlk yıllarıydı bu savaşın
Son savaşın artık parçaları,
Berlin’in gözyaşları
İstanbul’un feryadı
Tüm dünyanın kendi kaderiyle imtihani

İlk kaçışımdı bu çocukluğumdan
llk sığınışımdı
Emek verip yuva yapan güvercinlerin yuvasına,
Kitaplardaki gibi değildi suyun tadı,
Güneşin yakıcılığı
Hatta güneş artık yoktu,
Yerini alan demirden siyah gülleler ise çoktu

Kitaplarda öğretildiği gibi çiçeklerle karşılanmadı Japonya,
Bazı pilotlara çiçek diye öğretilen
İki can alıcı bomba düştü yüreklerine,
Sonra dünya arkasını döndü,
Gökten yağan onlarca mezarın önünde ,

Kaçtım işte bu yüzden,
Bir soğuk kış akşamında,
Ellerim cebimde umutlarım ise yerlerde,
Gökyüzünün rengini unuttum
İlkbaharın kokusunu
Kaçtım gökyüzünden
Ve yeryüzündeki dehşetten...