Sen gittin;
beni acıların en derinlerine atıp
Hayallarimizi yarım bırakıp
beni kara sevdaya salıp gittin
Oysa seninle sevmiştim temmuz ayını
senin sımsıcak bakan gözlerini
bir cafede oturup çay içmeyi
gözlerinin derinliklerine dalmayı..


işte yine temmuz ayının ondokuzu
benı acılara atıp gittigin gün
yarım kalan hayallerimiz
yıkılan düşlerimiz
ve birbirimize veda edişimiz
hiç unutamadım
aşkından agladım geceler boyu
ismini söylerken dudaklarım titrerdi
bedenim ürperirdi sensizliginde
seni oysa cok sevmiştim
beni hayata baglamanı
seninde beni sevmeni



kimbilir şimdi neredesin?
Bak yine sızlıyor yüregim
gözlerim dalıyor uzaklara
elimde resmin gözlerimde gitmeyen hayalin
öylece bakıyorum düşledigim gözlerine
yine hakim olamıyorum gözyaşlarıma
sensiz eriyip tükeniyorum
temmuz ayının ondokuzunda





teninin kokusunu özledim
elele tutuşmayı
birlikte dinledigimiz şarkıları
seni seviyorum demeyi
gözlerine bakmayı
hep yanında olmayı özledim
seninle ilk resım çekilişimizi
ilk elele tutusup gezişimizi
birbirimizi seviyoruz dedigimizi nasıl unuturum
her telefon calısında yürekten heyecanlanışımı
telefoda sesini duyunca mutluluktan uçuşumu
birde canım demeni özledim
temmuz ayının ondokuzunda




biz şimdi ayrı sehirlerdeyiz
istesemde yinede seni unutamıyorum
sen sanki beynimin bir köşesindesin
uzak olsanda bir o kadar yakınımda
yıldızlar kadar uzak yıldızlar kadar yalnızım
ve sen yoksun yaa yanımda
gücüm yetmiyor bu ayrılıga
duramıyorum artık ayakta
koca bir dag gibi yıkılıyorum
yere düştügümde paramparca yüregim
büyük aşkımın gözyaşları yanagımda
sana aglıyorum
temmuz ayının ondokuzunda


yılların bile silemeyecegi bu aşkımızı
sende silemezsen hafızandan
gelsen bana hiç ayrılmamış gibi
seni ilk gün gibi degil daha cok seviyor olacagım
gittigin gün gel bana hiç ayrılmamış gibi
seni bekliyor olacagım temmuz ayının ondokuzunda

UFUK ÇINAR