sevmişim seni
ellerim soğuk
kat sayısı yüksek göz yaşlarımın
akıyorlar sana
mahkum
atan kalbin yokluğuna
bir yalan gibi zamanlarda,
çürük hayaller
gülemiyorlar..
kaykılmış hayat bahane
yaşanılmıyanlara,
tersten esen rüzgarlar
dertlere gebe,
doğuluşu an meselesi gibi..
kurşun sıkıyorlar umutlar
can çekişen ruha
duasız mezarlar kurulmuş
mezesi aşk,
sevdalara kalkan kadehler
inmek bilmiyorlar
yokluk yokluğunda şaşkın,
şans eseri yaşıyor
canda direnen beden..
geleceği kül
mazisi de elden gitmiş..
topallıyan güneş
madara olurken
gül pembeli günlere
sensizlik öpüyor gök yüzünü
nasibe inat..
böyle gelmiş
böyle gidermişliğin sonu yok,
sonu yok
gönüller de ki feryatların,
mutluluğa aç olunca
yürek..
aralamak istiyor
belkilerin kapısını,
kaş ile göz arasında ki
hüzün
yutkunuyor
bakarken bir daha
peşinden gittiği güzelliğin
gölgesine..
düşler mat
düşler şart
yoksa nasıl kalınacaktı
ki
ayakta?
vururken içerden
bir daha bir daha
aşkta denilen sevda...

(Berlin,07.03.2014)

Talat Özgen