0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1151
Okunma
Çisesiyle ağlayan şafak;
Gün, yüzünü göstermek istemiyor,
Sıkıntıları aymak istemiyor güneş;
Yerler ıslak.
Sokağı göz altına almışlar;
Göz altı kadar karanlık,
Az daha bekle, ’aydınlık’
Hüzünleri günün sırtına sarmışlar.
Geçmesi lazım kırıntıların uğultusu,
Duvarlara yerleşen gözyaşı sığıntısının;
Kalkması lazım, çok oturdu,
Öyle ki üzerine toz oturdu,
Burunların açılması gerek;
Genzi yakmalı ’mutluluğun’ kokusu,
İşlemeli ruha; tüketmişlik korkusu.
Ahmağıyla neşeli, kasabanın caddeleri,
Ahmak ıslatanıyla şık,
Güneş doğmak istemiyor fakat yolu açık,
Karartıdan söküp alıyor işte engelleri,
Ve bulutların morali bozuk, benzi soluk;
Gündüzün önünde bulanık.
5.0
100% (1)
