Doğanın ara vermeden işleyen kanunda,
Güvenin bileşeninde ,son elle girersiniz mezara.
İlk olsun ,son olsun,gireceğimiz son toprak,
Maviyi göreceğimiz tek pencere,
Yaşamın iki parantezi arasındaki manzara.
Oysa ki mutluluk;
İlk nefes gibi nimet,ilk sözcük kadar kısa ve net,
İlkleri pervasızlığını içinde barındıran son nefes gibi buruk...
Sonu yaşamaktır ötesi olmayan sessiz saniyeler işlerken,
Acımasız, dört mevsimi yaşatırken.


Herkes, bir sıfır öndedir başlangıçta sona yaklaşırken.
Kimdedir sıra bilinmez,kimdir boşluğa asılı olan
Tavan arası geçmiş yaşanmışlıklar da,eskimiş raflarda yerini alan.?
İlk olsun,son olsun nefes almaksa yaşamak,
Sevgidir-şefkattir avuçlardaki sıcaklık ,ruhu saran yoldaşlık.

Kolay değil,duygusu olmayan renklerle hayatı boyamak ,
Kolay değil,tek elle yaşamak.
Kolay olsaydı tek elle yaşamak,gözlerimiz gülerdi
Soğuk olmazdı ellerimiz,korkmazdık bu kadar ölümden.
Kimbilir, belkide sıcaktır elleri can alıcının ,son nefesi verirken...Eda(Aşiyan052)