bir gün
dört mevsimim kışa döndüğü bir anda
çekip gideceğim buralardan
ve senden başka
hiç kimse fark etmeyecek
yokluğumu


köşedeki bakkal açıldığında
güneş çoktan doğmuş olacak
ve yine fırınlardan taşacak
o taze ekmek kokuları


yeni günde
sokakları süsleyecek okul çocukları
herkes bir yerlere koşacak
her zamankinden biraz daha hızlı


dolmuş duraklarında
yine gündelik
gazete manşetleri konuşulacak


belki de
insanlar ilk kahvesini yudumlarken
belki de biri beni anlatacak
miş li geçmiş zamanlarda


veya
birileri belki de
sessizce
şiirlerimi okuyacak
gözlerinde biriktiğim
bir kaç damla yaşla


bir gün çekip gideceğim buralardan
ve sen her zamanki gibi
yine geç uyanacaksın
yanında duran o yastık
ilk defa boş kaldığında
ellerin beni aradığında
ve ilk defa yalnız uyandığında
senden başka
hiç kimse fark etmeyecek
yokluğumu



bir gün çekip gidince buralardan
gözyaşların gibi
o gün
ilk defa telefonlar hiç susmayacak
başkaları gözlemeyecek yolumu
sessizce bir kuş uçacak yuvadan
ve inan
sen yalnızlığının içinde kaybolurken
benden başka
hiç kimse fark etmeyecek
yokluğunu



İhsan ÇAYBAŞI