Aşkın peşinden koşan şair görmemişsindir
Kovalıyorum günleri ardın sıra şiir şiir…
İstediğin kadar kaç mısralarımdan
Kapılarını kapat imgelerime
Saklan en kuytu şehirlere, ne çıkar…
Her gün yeni bir hikâyeyle karşımdasın
Örgülü saçlarında yağmur olup akarken yalnızlığım…
Tüm şehre rehin bıraktım yürüdüğün yolları
Haklı çıkacak mısın bakalım?
Kalbim sürüklenirken peşinden
Yokluğun intiharıma gün belirlerken
Ezbere sustun kelimeleri...
Sustun da yine de sustalı bir yalnızlık oldu elinde kalan
Avuçlarımızda birleşen replikler saçıldı kapına…

Bir tek şeyi Unutma!
Seni sevdim ben.


Yalanlar söyleyelim yazgımıza
Yine de kesmeyelim komşu selamını
Işığı hafif uykusu ağır gecenin kollarında
Rüzgâr okşasın yüzümüzü
Geçmişin kırıklarını tuvalimizde bütünleştirelim
Kırılmasın diye gönlünün suflörleri
Her mevsim bahar yaşansın
Üşüyorum sansın herkes
Üzerine titrerken ben…
Nasılsa dökülür bir gün kirpikleri gözlerini çalan şehirlerin…


Yüzüme kapattığın kapıdan birdefa çıkıp gittin
Her gün gidişine ayinler düzenlerken ben…
Anonim bir acı say biriktirdiklerimi
Gönlünün muhbirleri tanımaz böyle kederleri bilirim
Aldırma yasaklı bir melodiyle uyurum geceleri
İsmine dolanır, kollarına düşerim…
Bunca paragraf biriktirdikten sonra
Su-i zan etmeden bir aşkı resmetmek kainata
Bende ki seni görmek…
Şimdi kim inanır yokluğuna?

Bir tek şeyi unutma!
Seni sevdim ben.


Erimesin diye acımın karları
Sensizliğin anlık cinnetinde sürükleniyorum
Kopmuş bir halat gibi duruyor,
Bamtelimden dökülen notalar…
Bitmeyen sabahtı seninle olmak
Kırılmış bir kalem ucu kadar yorgun
Zühre aydınlatır karanlığımı…
Fay çatlakları yürek kabuğumu yaralarken…
Artık kör tığlarla içime çekmişken
Kaçırdım ilmeklerimden seni…
Şimdi ipliğim pazarda, darağacında bekler celladım
Ölüm sırasını vermişken bana
Sen girdin aramıza, kitap ayraçları gibi
Yüzüne haykırıyorum not et çıplak dizelerimi…

“Bir tek şeyi unutma!
Seni sevdim ben.”