Bir sedirin üstünde başlamıştı bir oyun
Odun benmişimde,sanmışım "sedir" odun
Derin bir iç çekerek,başladı söze sedir
Konuştukca çözüldü,neden, niçin ve nedir

Kimsesizdim çaresiz,yoktu kolum kanadım
Benim olan kim varsa,gittiğini anladım
Annem, kardeşim yoktu,güneş hatta bulutlar
Demekki diyiyordum.ölünce unuttular

Nihayet, tepesinden baktığım toprak’taydım
Kimsesiz ve çaresiz,öylece yatmak’taydım
Ne kavak yenge vardı,ne çam amca ne orman
Ne güneşten bir eser,ne bulut var ne duman

Annemi hatırlayıp gark olmuştum, hüzüne
Çok müsrif davranmışım,diyordum yer yüzüne
Hasret çöken içimi kavururken nedamet
Merhamet etmeyene yok denildi merhamet

Toprak mı konuşmuştu,gaipten mi geldi,ses
Korkudan ve meraktan kesildi bende nefes
Öyle ce kala kaldım düşünüp kara kara
Duymadın mı ölüm var gelecek sana sıra

Çok tanıdık bir sesti, ilk defa duyuyordum
Sanırım ölmemiştim sadece uyuyordum
Alnımda ter birikmiş bedenim tiril tiril
Kun emriyle tecelli etti uyan ve diril

Toprak tüm bedenime sıkı sıkı sarıldı
Ahhh bile diyemeden kemiklerim kırıldı
Öz ve kabuk olarak ayırdı beni benden
iki damla su olup çıktım eski bedenden

yegin