Solfej tedrisatından uzak
Türkülerden dil yaratır kendine
Dicle’nin koynundan, Fırat’a gönül koyan
Elleri kınalı küçük gelinler
Kara yağız bir oğlanken dilekleri
Çoğu zaman kahırdır gördükleri ölüme uzanan
Majör bir gamın icabında
Minör bir tonalitede

Gül kokusu kalmış mazilerinde
Saçları var ki, başka türlü sarı
Gözleri var ki, başka türlü yeşil
Kırklar dağının eteklerinde
Kül kokusu yaşar yüreklerinde
Nehir kana susamış yine
Koynuna bir kız almaya
Köy yeni bir türküye gebe

Hazar beslemekten utanmış
Kendi haline bırakmış Dicleyi
Uhrevi bir hava oluşsa da kandillerle
Suçunu biliyor koca nehir
En az Fırat kadar mezar
Fırat kadar acımasız
Acı anılardan Festival yaratılır mı hiç?
Gayrı çığlığın dili, festival olmuş işte

Delikanlılar suskun
Gülünü kaybetmiş bülbül misali
Mahzun ıslıklarıyla
G/izli sevdalara hamallık ederek
Özlemlerini demleyip
Öfke duyarken nehire
Mahpushane gardiyanlığına hevesleniyorlar
Katiller ellerine düşer diye

Dert ortağı sazı olunca yiğidin
Ne majör kalır, ne minör
Bir ağıt dolanır dilden dile
Anonim bir türkü doğar gönüllerden
Hazan vaktinde
Gül-i-zar, ahuzar olur
Yakılır zalim nehire
Ve sevgiliye

Cürüm ayazında
Kolay mıdır türkü yakmak?
Kolay mıdır suçu türküyle anlatmak
Kolaydır Anadoluysan
Kolaydır köy çocuğuysan
Anlatmak aklamak değil
Anlatmak isyandır
Türkü isyandır

Bağışlanmaz günahın dicle
Ak, aş bendini istediğin kadar
Sen canavar kalacaksın
Biz daha çok canavarlar yaratacağız
Sonra yarattığımız canavarların suçuna
Daha çok türküler yakacağız
Namertlik sen de, yiğitlik biz de oldukça
Hiç değilse, türkülerde susmayacağız

Biz adalete karşı bayrak açanlar değil
Adalet isteyenleriz
Biz baharların getirdiği budala kahkahalarını bilmeyiz
Biz yolsuzluk değil, yoksulluk biliriz
Ama biz en çok sevmeyi, sevilmeyi biliriz
Ta ki canımıza yetti deyinceye kadar silah almayız elimize
Ama Dicle gibi, Fırat gibi gelirlerse üstümüze
O zaman, işte o zaman silahı takarız belimize...

Yazan ve seslendiren Mehmet Fikret ÜNALAN