0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1620
Okunma
Yokluğun şiir olup, her gece bir şey alırken benden,
Perdeleri çektim yaşamımın her köşesine ve
Defalarca kovuldum belki ruhumun izbelerinden…
Kalemimle yok edip her şeyi, kurtulmak isterken senden
Hüzne saptım satırlarımın her birinde ve
Hapishanelerimde bile kurtulamadım suretinden…
Sona yaklaşan bir ömrün sözleri dökülürken dilimden,
Umarsızca sığındım gülüşlerimin her seherine ve
Direnmekten yoruldum sanki vazgeçtim bedenimden…
