Gece bir ses duyup uyanıyorum
her gece tekrar eden bir dejavu bu aslında
ses dediğimse, kendi çığlığım duvarlardan yüzüme çarpan
ve beni tir tir titreten küçük bir çocuk gibi
gözlerim bu saatte sanki kor bir ateş parçası
bense camdan vuran ay ışığının ölmek üzere olan ay parçası.


Alnımda ki korkunun izlerini elimin tersiyle siliyorum
bulaşan bir kaç damla teri
yastığımın altına sokuşturuyorum
öyle anlar olmuştur ki
o çığlıklarımı bastırmak adına
yastığı ağzıma soktuğum geceler
öleceğimi düşünmenin memnun ruh halimi saklamıştım çoğu zaman
kılıfının kenarlarına
şimdi bir kaç damla yıkar umudu hasıl olduysa içimde
kime ne?


Sabahın o alev halini hep sevmişimdir
camı açıp yüzüme sabah rüzgarının yalar gibi gülümsemesi
bana hep kedimi hatırlatır
o da sevinince kucağıma sıçrayarak yüzümü yalar
ve en çok sen bakışlarını yüzümde gezdirirdin
hasret ırmaklarının bir kolu dolanırdı belime
ve sen sım sıkı kucaklardın özgürlüğümü koparmak ister gibi
kopup sana kalmam isyanlarını sindirirdin sinemde
ve ben yine korkuyu elimin tersiyle
iterdim karanlık gecelere...


İşte şimdi ikimizde özgürüz sevgili
sen bensiz seçtiğin yolların başını tutarken kaçma ihtimalime karşılık
ben serseri bir rüzgar gibi esip duruyorum
sensiz bir geleceğe
üzülmüşüm, ağlamışım
kime ne...



Ayvazım DENİZ