Ve… beyaz kelebeğin dansıyla uyandı gece
Aynalara düştü kar taneleri
İkiyüzlü aynalara…
Bir yüzünde mutluyken o bakış
Diğer yüzüne yapışıverdi kara kış

Dumanla kucaklaştı mangaldaki ateş
Gamzeli yüzlerde dolaştı duman
Sallandı odalar çakırkeyif
Uykuya hasret gözlerde titredi sokak lambaları
Zaman durunca Uludağ’da
Güneşi özledi gökyüzü
Uçuşan kara tutundu
Şehri saran sarhoş efkâr

Yutkundu mutlu insan kendinden kaçtı
Çorbanın acısında üşüdü yüreği
Açlıkla tokluk yer değiştirdi düşlerinde
Sahne iki perdeli oyuna açıldı
Buğulandı aynadaki yansıma
Buz tuttu kirpikler
Pabuçları yırtık, gözleri ıslak, yarı çıplak
Korkuyordu, karnı açtı
Ekmeğini umuda bandı Ağrı’nın köyünde çocuk
Saklayamadı ellerini
Eller nasırlı, eller soğuk
Körebeydi sanki yollar
Uludağ’la Ağrı arası büyük uçurum
Çığlık! Çığlık!
Dokunmak istedi mutlu insan
Dokunamadı
Ağlamak istedi ağlayamadı
Ağlamalıydı, dokunmalıydı oysa
Dokunmalıydı…