Bonaparte Meydanında seni gördüm
gayri yaşlanmıştın
fransızdı yanında biri vardı
zamk gibi kalmıştın

enteldin bir gazete vardı
kahveni artistçe yudumluyordun
ben o kadar Türkiyeden gelmiştim
Orhan Veli Kanıkın bir şiir kitabını getirmiştim

bir de Çanakkale Hatırası anahtarlık
sen beni bir zenci konserine davet ettin
fransız olmuş bir araptı
söylediği yarı ispanyolca rapti

ben unutmuştum Orduda dereleri
tanıştık kaynaştık muhabbet filan
Marakeşten gelmişti dedeleri
unutmuş ama hepten oraları

hey Bonaparte meydanı
aşksız yalnızların meydanı
dur desem orda
zamanı durdurur muydun

Bonaparte meydanı
parasız şairlerin uğrak yeri
elinde koynunda bisküiler vardı
Dede gibi güvercinler bulmuştun

Belmondonun bir filmine götürdün
eski hayranıydık yetmişlli yılların
yıllanmıştı benimde yıllarım
sinemada soba yoktu üşümüştük

kaç gün kaldık fransada sene ikibindi
milenyumdu tıp dedin gözlerini yumdun
tıp fakültesi yarım kalmıştı
metroda tam yedi saat uyudun

Bonaparte meydanına yağmur yağdı fena ıslandık
zenciyle beraberdik yolda ıslıklandık
çıkmadı içimizden şair kalantörlerimiz
kendi kendimize hayıflandık

hey Bonaparte meydanı
beni böyle neden şair başıma koydun
tek kelime fransızca bilmiyordum
keşke gelmeseydim

Bonaparte meydanı sene iki bin
cebimde beş frank ve le monde gazetesi
bir bankta oturdum mektup yazdım
okunmayacak şiirimide

vay be birde mistikdim öyle mi
sakalım vardı yeşil çıkıyordu
Fransada türbe aradım bulamadım
önüme kiliseler saintler çıkıyordu

Bonaparte Meydanı güzel yerdi be
şiirimi yazdım hiç kimse anlamadı be
tişörtüm ıslandı ben zaten ıslandım
Marsilyda limanda bari dur be

yazma artık şu şiirleri oğlum
Bonaparte meydanı senin gibi onuda bırakmış
metroda afişleri İstanbulun
son durağında indim istasyonun.....