Koparttım hayatla bütün bağımı
Umrumda mı dünya yanarsa yansın
Yerle yeksan ettim gönül dağımı
Âlem beni deli sanırsa sansın

Gün gibi aşikâr ömrümün seyri
Aldığım nefesin kalmadı hayrı
İçimde umutlar karardı gayrı
Varsında yıldızlar sönerse sönsün

Yıllarca sabrettim günahtan kaçtım
İçim kan ağlarken mutluluk saçtım
En sonunda isyan bayrağı açtım
Vebali boynuma binerse binsin

Yar senide yaktım savruldu külün
Dirin lazım değil kaldı ki ölün
Benim yüreğimde açmayan gülün
Dalına Baykuşlar konarsa konsun

Ne kadar yaşasan akıbet zahir
Gelecekse gelsin beklenen ahir
Yaşamak dediğin değil mi zehir
Felek çeşit çeşit sunarsa sunsun

Kalemim dul kalsın şiirim yetim
Toprağa girmeden çürüsün etim
Kimseye yok artık mecburiyetim
Dostlarda sırtını dönerse dönsün

Aydurmuş küstüyse elbet haklıdır
Hesaba çektiği kendi aklıdır
Bu şiirde bin bir sitem saklıdır
Kim nereye doğru yonarsa yonsun

Mutlu Aydurmuş