El deyip geçmeyin sakın ellere
İnsanın yükünü çeker şu eller
İstese bent kurar azgın sellere
İstese dünyayı yıkar şu eller

Ellerdir her şeyi üretip duran
Ellerdir dünyada düzeni kuran
Ellerdir zor günde yaralar saran
Her taşın altından çıkar şu eller

Yoksula, garibe kucak açarlar
Zalime, haine korku saçarlar
İyiyi kötüyü bilip seçerler
Dost gördüğü eli sıkar şu eller

Kimseye el açıp hiç dilenmeden
Karanlık işlerle ilgilenmeden
Kötü fikirlerden etkilenmeden
Yarına umutlar eker şu eller

Her şeyi çözerler hızla gelişip
Her şarta uyarlar zorla alışıp
Toprağı deşerler hırsla çalışıp
Her yana fidanlar diker şu eller

Soğuktan donarak şişip patlarlar
Sıcaktan yanarak pişip çatlarlar
İnce bir sızıyı bine katlarlar
Nasır belasından bıkar şu eller

Bir yerde yaşarken ömrün şahını
Bir yerde alırlar halkın ahını
Töreden yüklenip kul günahını
Elinin kirini yıkar şu eller

Gurbete savuran kader yeliyse
Hasreti doğuran sevgi seliyse
Kavuşup sarılan bir dost eliyse
Öpünce mis gibi kokar şu eller

Bir güzel sarmışsa çekip bağrına
İstesen de uymaz başka çağrına
Bir kara sevdanın derdi uğruna
Koskoca cihanı yakar şu eller

İhaneti sezip öğrense erken
Duramaz hakkını başkası yerken
Karıncaya bile kıyamaz derken
Hainin kalbini söker şu eller

Gün olur süslenir yüzükler takıp
Gün olur yaslanır ağıtlar yakıp
Gün gelir paslanır zindandan bakıp
Bileğe kelepçe takar şu eller

Bir gün yoldan çıkıp haktan şaşarsa
Yanlışın peşine düşüp koşarsa
Kendini bilmeyip haddi aşarsa
Başı her belaya sokar şu eller

Hedef yönelmişse derde devaya
Açılır avuçlar kalkar havaya
Derin bir saygıyla durur duaya
Dönerek semaya bakar şu eller

Hesabı görülür bir hak çalmışsa
Dönemez yanlış bir yola dalmışsa
Sahibi kadere teslim olmuşsa
Onunla birlikte çöker şu eller