Senle ben iki kuş gibiyiz
Birbirimizi kovalarken,ötüşen

Senle ben arı ve çiçek gibiyiz
Mevsimin geldiğinde çiçeğimden bal alan

Senle ben ağaç ve toprak gibiyiz
Boy attıkça kökten toprağıma bağlanan

Senle ben gül ve diken gibiyiz
Gülünü sevip dikenime katlanan

Senle ben yağmur ve rüzgar gibiyiz
Düştükçe yere, beni sağa sola savuran

Senle ben ay ve güneş gibiyiz
Gününü aydınlatıp,geceme renk katan

Senle ben deniz ve kum gibiyiz
Her dalganda beni içine alan

Senle ben ateş ve kül gibiyiz
küllerimden yeniden doğan

Senle ben kağıt ve kalem gibiyiz
kendini hep bana yazan


Senle ben kitap ve defter gibiyiz
okuduğunu anlayıp,not çıkartan

Senle ben roman ve şiir gibiyiz
bir gerçeği yaşarken,diğeriyle hayallere karışan

Senle ben Ferhat ve Şirin gibiyiz
Şirin’ine kavuşmak için,dağları yerinden kazıyan

Senle ben Leyla ile Mecnun gibiyiz
Aşkından çöllere düşüp,sevdiğine kavuşmaya çalışan

Senle ben özne ve yüklem gibiyiz
Cümleni başlatıp,benimle son bulan

Senle ben nokta ve virgül gibiyiz
Bir türlü sonlandıramayıp,sadece duraksayan

Senle ben soru işareti ve ünlem gibiyiz
Her sorumda şaşırıp kalan

Senle ben aşk ve kalp gibiyiz
İçine düşüp kalbimi acıtan

Senle ben kan ve damar gibiyiz
Damarımda durmadan akan


Senle ben uyku ve ölüm gibiyiz
Uyuduğumuzda sonsuza kadar uyanmayan.

Senle ben bu şiirin sahibiyiz
Bir türlü yazıp da sonunu bulduramayan...
Maide Alpay