kırılmak...

her kırıldığında kırıklarını sarıp yeniden doğmaya azmetmek...

ve yalvarmak ne olur bu son olsun rabbim diye ve çözemezsin bu çoktan bilinmeyen denklemi...

gömersin içine kopan fırtınaları gururun sert bir hamle olur helezanlarında ve Elif olursun kırana karşı

söylenmeyecekleri söylersin...dilinin ucundan daha düşerken üstelik bin pişman olursunda...

kırılmışsındır bir kere...

soruyorum...kırılan bardağı yapıştırsan bile sızdırmaz mı içine konan suyu

Üstelik her defasında boğulurken bile kırgınlıkların da bir şans daha verirsin zira sevgi budur emek ister gönlünde...

Ama her seferinde bunu alınganlık yada haksızlık olarak görür ve her seferinde içinin çatlakları büyür...

Önce serzenişlerle anlatırsın ...Anlamaz...

Bazen dırdırlanırsın....Aldırmaz...

Bazen tamam haklısın dersin sen haklıyken bile ki...sussun da yeter ki daha çok kırılmayasın diye Umursamaz...

Ve işte bir gidişin ilk halleridir...

Önce sözleriyle yüreğinin duvarlarına çarparak düşmeye başlar...

Ben neyi iyi bilirim bilir misin şairem...

Yürekten düştükçe sevilen gözlerden yaş olur düşer...

Ondandır çok ağlıyorsa kadın...gidenin içinde bıraktıkları gözünden yanaklarına süzülüp meçhule giden...

Kırıldım...

Ben bu şiirin bir çok yerinde kendi kırgınlıklarımın yüzüme vurduğunu gördüm...

ve..

Gidenin yerinin hiç bir zaman dolmadığını o kocaman boşlukla baş edememeyi gördüm...

Ben çok kırılmışım ki...bu şiire kendimi böylesine kaptırıverdim...

Bir söz vardır...

Şiir kalemden düştüğü zaman onu kim benimserse o şiir onundur diye...

Bu şiirinde benim şiirim Necla'm

Rabbim kimseyi kırılan kullardan etmesin İnşallah...

Sevgilerimle kal...

Nicelerine

Ne yokluğa gönüllü ne kalmaya var idim
Belki çeker giderim, lüzum olursa eğer
Dediysem de yüzüne mecburiyetten dedim
Yoksa ben bilmez miyim sevgi ne büyük değer

( kaybetmeye alışkın değil bu yürek, sevdi mi tam sever, terk etmez kolay kolay)

Kusur varsa ortada farzet ben kusurluydum
Olan olmuş bir kere söyle ne gelir elden
Fakat tanırsın beni nasıl da gururluydum
Bil ki sırf senin için ezip geçtim ezelden

( hem kusurunu kabul ediyorsun hem de gururdan bahsediyorsun,
yapma gururun olduğu yerde barınmaz aşk ki...)


Karmaşık değilim ki özüm sözüm aleni
Duymak istemesen de birçok kere kırıldım
Alınganlık desen de anlamasan da beni
Farkında değil misin gene sana sarıldım

( olduğum gibi geldim sana, anlamayıp ne kadar kırsanda,
yine sana sarılıp iyileştirdim kendimi... gibi gibi...)



Rayından çıkan sözler nereye gidiyorlar
Hani dur demek lâzım değil mi ki sence de
Bak hâlâ bile bile asilik ediyorlar
Belli ki akılları bizimle eğlencede

(buraya sesim çıkmayacak
ki
bilirim rayından çıkan sözlerin nasıl ortada bıraktığını...)


İnsan sevmeye görsün buna kendim de dahil
Eski hallerden eser kalmadığını gördüm
Geç idrak ettiysem de anlamamaktan değil
Gidenlerin, yerinin dolmadığını gördüm.....

( ah aslında sevince de görüyoruz başımıza gelenleri
ama yine de gönül ferman dinlemiyor yine ve yeniden düşüyor sevgiye...

gidenlerden hiç bahsetme
ki

ki işte....)


şiir çok çok güzeldi...




sevgimle...