Segâhın koynunda bir gece
Dolunay pencereme misafir
Şiirler yazmak istiyorum içinde sen olmayan
İmgeler boyun büküyor
Oysa; sen diye başlasam
Biliyorum,
Kelimeler raks edecek kalemin ucunda

Uzaklara, çok uzaklara taşıdım
yüreğimdeki seni
Kurda kuşa yem olmasın
Karlı dağlara gömdüğüm sevdam
Sancılı tohumlarla filizlensin
sen açsın kardelenler
Sâyebân olsun Melekler ayaz gecelerde
Üşümesin,
yıllarca yüreğimde taşıdığım umutlar

Uyumak istiyorum
gecenin titreyen sessizliğinde
Düş artık düşlerimin yakasından dil-rüba !
Uyandırma gönül çerağımı
Gayrı bu sevdayı çekmez yüreğim

Ey Yâr !
gönlümün sultanı başımın tacı
varlığın gurbet yokluğun acı

Ya çık git yüreğimden
Ya ömür boyu kal
Böyle yaşayamam
Gidersen beni de al

Şimdi;
Alacakaranlık dünyam
Firak’a mahkum hayaller yorgun ve dilsiz
Hissediyorum,
Bir şeyler var kopup giden
Sessiz sessiz

Fütursuzca harcadığım hayat
Doludizgin taşırken beni meçhule
dilimde bir terennüm senden kalan;

-Sevdim hem de çok sevdim
Asla pişman değilim...

Mehmet Nalbant