Baþlarken yeni güne
Hep ilk günkü gibidir adýmlarým.
Çýkmadan sokaða
Dertlerimi býrakýrým kapý arkasýna.
Damlýyorsa gözyaþlarým
Bantlarým sýkýca.
Öðrenmesin çocuklar öteki yanýmý.
Hep dimdik ayakta görsünler
Kale gibi saðlam bilsinler!

Ben bir sadekârým.
Hayatýmý mesleðime adadým.
Mücevherlerim öðrenciler.
Tanýmalýyým hepsini birer birer.
Sormalýyým açýkta kalaný.
Doyurmalýyým karný aç olaný.
Kirliyse eli yýkatmalý
Kýsasýný öne oturtmalýyým.
Kýrmamalýyým uzun olaný,
Onarmalýyým kýrýklarýný.
Kalýrsa diðer yanýmdan
Kendime de saklamalýyým...

Ben bir sadekârým.
Sanatýma yüreðimi de katarým.
Mücevherlerimi yerleþtirip yuvalarýna
Taký yaparým gerdanýma.
"Bu adamlarý ben okuttum" diyerek
Meydan okurum dünyaya...

Hiç bitmez içimdeki coþku
Sanýrsýnýz birinci sýnýf çocuðu.
Mutluluk... Ýþimdir benim.
Kaptýrmam baþ rolü kimseye.
Hep çýkarým ayný sahneye.
Kiminin þövalyesi, kiminin prensesi
Bazen anne, bazen babasý olurum.
Ben usta bir oyuncuyum!...

Ýlk dersimiz Hayat Bilgisi
Anlatýyorum tüm meslekleri.
Parmak kaldýrýyor sýnýfýn en Sessizi;
"Büyüyünce öðretmen olacaðým" diyor.
Utanarak çok sevdiðini söylüyor.
Akýp gidiyor sol yaným.
Ýþte þimdi gerçek starým.
Küçük daðlarý ben yaratýyorum,
Bu eþsiz sevgiyi
Bedelsiz alýyorum.
Yok yok!.. Diyorum kendi kendime.
Ayrýcalýktýr öðretmen olmak!
Dünyanýn en zor iþidir bir gönülde taht kurmak!

Yazan:MEHPARE GÖKÇE