4
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1104
Okunma
Önce,
Sen gittin, sonra ben,
Buz tutmuş ruhsuz odadan..
Girmiş pencereden içeri
Kurumuş yapraklar.
Üzerlerine dökülmüş
Kırmızı gözyaşları,
Aylarca içinde odanın,
Esir kalan.
Sonra,
Solmuş pembe renkteki,
Düş tadında duvarkağıdı..
Bizi koruyan tavanda
Kocaman delikler çıkmış,
Karartmış imgeyi.
Karantinaya alınmış
Parlak anılarımız,
Yara içinde.
Artık,
Vakti gelmiş arınmanın,
Sonu olmayan hatıraların,
Acıtan derin izlerinden,
Bedeni kaplayan kirlerinden..
Ve,
Yağmurlar silmiş,
Kanayan gözyaşlarını..
Kurutmuş yeniden,
Sararmış yapraklarını..
Cevap Yaz