İnsanı öyle saf ki; cümle âlem özenir
Ne kırar ne kırılır benim memleketimde
Doğruyu söyleyene ne kimseler gücenir
Ne de kimse darılır benim memleketimde.

Hakkaniyet kaide; dürüstlük baş tacıdır
İnsan insana kurban, her an ihtiyacıdır
Dostun dostuna sözü sanılmasın acıdır!
Bal kaymağa karılır benim memleketimde.

Mümkün mü yetimin aç ya da muhtaç olması?
Umutların çatlayıp tebessümün solması…
Herkesin heybesinde sonsuz kudret dolması
Ne sofralar kurulur benim memleketimde.

Farz edelim birisi derdinden, kederinden
Derinden offf çekerse sarsılır yer yerinden!
Yüce Mevla’m korusun beterin beterinden
Yaraları sarılır benim memleketimde.

Hoşgörü ikliminde yeşerir kurdu kuşu
Sevgi, saygı babında hiç bitmeyen bir koşu
Koşturdukları menzil sanki cennet yokuşu
El alıp el verilir benim memleketimde.

Çekiştirmeyi bilmez hep nefsiyle çekişir
Ruhen, ahlaki tavda, pekiştikçe pekişir
Şerre, kolluktan evvel, vicdan ehli çıkışır
Mutluluğa erilir benim memleketimde.

01.11.2013

Salih ERDEM