Hüznün nağmeleri sürgün şimdi içimde
Tükenmeyen yollar yolcuya hasret kalıyor

Eski uzun mesafeler kaybolmuyor
Tam düze çıkarken/bir sur dikiliyor

Farkında olduklarım kadar olmadıklarımdı
İzini sürdüğümün bitkin yorgunluklarım

Unutmaktan korkar hasret türküleri dilimde
Bilmem kaç kez okudum bu mektubu kendi elimle

Savrulan hikayenin boynu bükük yanı benimsin
Hüznün hasretlerine açılan bir tüneldi sanki

Gittikce kıvrılan içinde/buruk tebessümler
Annem okşardı başımı mesela/hiç belli etmezdi üzüntülerini

Bu şehre ait olma hissine sahip tabiatı vardı sözlerinde
Kuvvetli muhabbet bağı/gündelik konuşmalara kalmıştı

Müstesna cümleler el yazısıyla yazılmış/hikayeler kadardı
Umarsız çehreyle karşılayan şehrin soğuk yolları

Dinlemekten usanmadığım hikayeler eskiden kalandı
Yaramı derinleştiren ayrılık hasretleri içimde

Ufkun eteklerinden salınan akşam güneşi
Beklenen mektup gibi güne düşüyor.