Mutluluk azar azar
Red edişlerimin ateşi
pişmanlık yükselen pişmanlık
camın üstünde yürürdüm ben ...

genzimde onca sorunun tortusu
merak yüzünden kaç ihtimal öldü
kurumuş denizlerimde sayıklarken hayal
ucu ucuna hayattayım ...

şehir duman kokuyor
içimde onca izmarit mezarı
dudaklarımda kanıyor söylediklerim ...

bu uyku da yetersiz kabusla dolup taştım
gri renkli bir hüzün gibi belirir kış
içimdeki buzdağıyla yarışır
ve yaraşır şimdi eşsiz öfkelere aklım
yumruğum kırıp yok eder ,
kendinden başlayarak herşeyi.

Düşünmekten bitap
kendi konusunda yanan beyinlerin içinde
mürekkeple yıkasan kafiye değişmez
aynı şeyle kaçıncı kez

denendiğim eski bir oyun
bir kağıt gibi ince ve yırtılmaya kılpayı
içimde bilirim bir kağıt kadar ince
ve dışarıdan hep serin gelir el ...

nede olsa yalandır herşey derine indikçe
acıdığından ötede
alışkanlığa dönen
sıkışmış yolculuklardır bahtsız ülkelere
sonsuzluk aciz sonsuzluk
cevapsız susan çaresizliğime ...