Bu böyle bitmeyecek.. Bu her gün daha da büyüyecek..

bu böyle öldürmeyecek!

nefeslenmekten ibaret..

geri kalan zaten geride. Yerle yeksan bir ben..

arsız umutlarla şımartılan,

iyice yalana yaslanan bozgunlar yeşerecek..

her gün biraz daha bitirecek..

ve gariptir bunu hiç kimse bilmeyecek..

sahte gülmeler, anlaşılmayan cümleler

ama ne duygular barındıran, eksiklikler.. diziler..

yalnızlığın yazımları ne kalabalık cümleler..

boşlukta bir nara gibi sallanan gözyaşları..

hadi al seni mi benden

ve topla umarsızca kullandığın benlikleri..

Hangimiz daha çetin? hangimiz daha kırılgan?

Neyi arıyoruz biz?

Bak iste yar olmuyor!

yaralar varken ve kabuk bağlamıyorken, ‘..…’

kan değil bu, gözyaşı!

Yara’dan değil, akıntısı, yar’dan..

mecali kalmamış asi duygular barındırıyor sığınaklarım,

içinde sen varken hele nasılda yorgun nasılda kırgın..

Bir başınayım eksilmelerimle..

sesime ne bir ses nede nefes..

Arzusuz ve isteksiz artık,

‘Artık’ bir ben..

yeksan bir ben..

Ölüm ve Ben..

Düşlerimde de Yalnız Ben..

Cesedime Bakıyorken..

Ağlıyorken.. Ölüyken..