Dudaklarını gördüm,
Akşam düşümdeydi.
Sessizliğiyle konuşuyordu,
Sensizliği anlatıyordu.
Gözlerindeydi bensizlik,
Hayal gibiydi yaşam.
Penbe düşlerin gölgesinde,
Kelebek gibiydin nazik,
Sorgular gibiydin hafiften,
Belli belirsiz aralanan dudaklarınla.
Köşe başları yok artık,
Yer değiştirdi buluşmalar.
Nazların yerini hazlar aldı.
Tükenmişliğin çaresizliği
Sardı artık her yeri.
Terini silemez oldu ihtiyar.
İnsanca olamadık bahtiyar.
Dudakların kıpırtısına aldanma,
Sessiz çığlıkların notasındalar.
Soğukluğun tene vurmasını bilirmisin,
Kışın sert esen rüzgarında kalmışsın demektir.
Sığınacak bir yer bulmuşsan ,
Senin için yaşam güzeldir demek.
Ya yuvasız kuşlar aklına geldi mi o zaman,
Gelmemişse niçin yaşıyoruz ki...

21.09.2013
Adil ÜREKSOY
’’Adil’ce’’