I
Bir tükeniş habercisi biten her şarkı
Finali görülen film, kapatılan kitap…
Yaşadığımız düşkırıklığından başka
kapı aralamıyor zaman;
zaman yorgun, tükenen umutlara
güz yaşlarıdır döktüğümüz...

Ömür, su ve yel artığı ne varsa kalan
kadim yapılardan
kemer, sütun, duvar.. hepsi talan
yaşlı ve buğulanan gözlerimizle
çalıntı bahçelerde gördüğümüz...

Totarır durur aşı boyasına hasret
ahşap yapılar
canı yitmiş küflü pencerelerde
solgun yüzlü çocuk bakışlarıyla
yamulup kalmış ağlamaklı kanatlar.
Güven vermiyor kimseye,
çıkmazları gösteren köhne kapılar.
ışıklar açık sözde, ama neye yarar!..
II
Yeri dolmaz, derler gidenlerin
ne filizler olgunlaşıp kütür
kütür salkımlara durmuş oysa;
zahmetsizce uzanan ellerin
koparıp sunacağı, obur ağızlara...

Aç kurtların ihtirasıyla
hesaplarınca tilki soylu tâcir kafaların
bir koyup bin alma fikri sahte tanrıların
sunaklarına saçılan yetim çocuk kanları!..

Tükeniş bildirgesi çalan her saat
mahkemedir dünya, ama hepimizin
-hesâba çekilecekler adına-
kapısında mübâşir sesi beklediği!..