Neleri kaybetmedik hayat denen yollarda
Bazen en sevdiğimiz kayıp gitti ellerden
Bazen bir yabancıyı buluverdik kollarda
Ah, vahlar soluverdi zaman denen güllerde.


Öğretilen bir hayat sunuldu önümüze
Karşı çıkmaya kalksak çevremizde dışlandık
Saklandık korku ile ev denen inimize
Bu sefer korkak diye dost dilinde taşlandık.


Hayatla ilk tanıştık her şey toz pembe sandık
Acı filimlerdeydi bize bir şey olmazdı
On sekizi bulmadan aşık olup da yandık
Sallamadık yine de gençlik öyle solmazdı.


Evlendik çocuk yaptık mutluluk bizim dedik
Oldu ömür törpüsü gülmeye hasret kaldık
Tam dinlenme yaşında ayvayı çoktan yedik
Baktık çare olmuyor aman sende ye saldık.


Aşk bir hayal kuşuydu konmuyordu dallara
Konduğu dalda ise izi bilinmiyordu
Razı olduk herşeye bürünürken allara
Yaş kemale erince izi silinmiyordu.


Belki şans güler diye bazen kumar oynadık
Yıktık eyledik viran yeni bir sahne kurduk
Dönmek için gençliğe boya ile kaynadık
Dalda açan goncayı ilaç diyerek sürdük.


Beceremedik işte ne umduk neler bulduk
Pembe camları çoktan kapattık karalarla
Gelip geçti mevsimler sonunda biz de solduk
Kuru bir ağaç gibi çizilen yaralarla.


Ayvazım DENİZ