Kendisini arıyorum insanın
Yönsüz rüzgarlara karşı durmuş
An itici sevdalı
İçsiz düşüncelerin kırık konuşmalarına uğramayan

Kavrulsam
durmam serininde maskeli efendilerin
Giremez mabedime çıkar tapıcılar
Ve kesildikçe soluğu doğruların
Ne ahbabım kalır ne çavuş
Kendisini arıyorum insanın

Hissedilmeyecek niyet mi var
Alan buldu alçak anlayışlar
Birini arayanların bir’i de kalmadı
Çeşitliliğe kaptırılan parçalarından oluşmuyor artık bütün
Yüzeyselliğe serpilince beyinleri
Giyisilerine desen oldu
Ve öyle ki
Soluk almasınlar diye boyadılar gözeneklerini
Ah bu sözde aydınlar

Yaşamın tatminsizliğine dokunamadılar
Çırpınışlar bunalıma sürüklediğinde
Dur’un,kabul’un,sabrın
gerekliliğini okşayan eski hikayeler doğmuştu
İşte böyle,
Sizin gittiğiniz,gideceğiniz yerden dönmüştü onlar

Kendisini arıyorum insanın.