1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1741
Okunma
İŞTE AĞAÇ
Kuşları korkutulunca
serin gölgesi de mutsuz
ve uyuyan ormanı ayaklandıran
çapuldak sevgiliye kıvılcım.
Sanki katline karar verilen
erken öten bir şairdir
tam umut kesilecekken
yolunu bulan bir nehire dönüşür.
Haziranlar boyun eğmez
iyi ki oradaydın ağaç
duruşun insana örnek, öyle kıpırdamadan
yalnız gözler değil ki acıtılan.
Birkaç dal nasıl da sarar koca ülkeyi
korkudan tutuşur kindar
ölüm kusan uzantılarına
direnir boylu boyunca maskesiz ağaçlar.
Beklenmedik bir anda devleşir sahne
orantısız gülümser aykırı bir çocuk
kalan o tek gözü şiire nöbetçi
eskisi gibi olmayacakmış artık hiçbir şey!
12 Temmuz 2013
Şiirin sahibi
Cevap Yaz