İşte asıl vuslatın bu olduğunu bilmek manevi bir zenginliktir...
Ruhların asıl vatanına, kendi yurduna döndüğünü idrak edene azrail hoşgelsin, sefa gelsin...
Hani her ne kadar şiirlerde ; beşeri aşktan, sevdadan söz ediyor olsakta aslında bunlar perdelere takılmaktan başka birşey değildir...

Bu durum da şöyle bir soru çıkabilir; öyleyse nedir bu leyla mecnun hikayesi ?..
Leyla mecnun hikayesi işin özünde bizim anladığımız gibi bir aşk değildir...Mecnun leylanın yüzünde hakkın nurunu görmüştür...Yoksa mecnun kimbilir kaç zaman dolaştı sahralarda, yada ferhat hangi güçle ne için dağları deldi...
Bütün gaye şirinin güzelliğimiydi ?...Hayır, asla beşeri olmayan tenle alakası olmayan aşklardı onlar...
Hatta mecnuna sorarlar. Neden eskisi kadar leylayı aramıyorsun ? mecnun der ki ; gerek kalmadı o ben oldum ben de o ....
Kerem ile aslı ona keza ; zamane aşıklarından kim katlanır sırf aslı nın yüzüne bakmak için dişlerini söktürmeye?...
Nedir keremdeki, aslının yüzüne bakarken acı diye birşey hissettirmeyen...

Ya da nedir Hz Mevlanayı, Şems Şems diye inleten...Mevlana bilmezmiydi Şems bir beşerdir... Hz Mevlana şemsin cemalinde hakkın nurunu görmüştür, Mevlanayı şemse bağlayan ilimden ziyade asıl nokta budur...
Yukarıda saydığım 100 yılda bir ya gelir ya gelmez efsane aşıklarında asıl sırrı bu konudur... Yoksa kerem , mecnun, ferhat bunların hiçbirinin derdi güzellik, kaş, göz, ten meselesi değildir....

İnsan ruhunun ilk aşıklığı ise ervah aleminde ; Allah taalanın bütün ruhlara "Ben sizin rabbiniz değilmiyim" diye sorduğunda olmuştur... Çünkü ; Allah taala öyle hoş bir nida etti ki ruhlara, ruhlar o sese aşık oldular...Ruhun özünde bulunan aşk meselesi ervah aleminde ki bu durumdandır....Bu yüzden insan karşı cinse aşıklık, karasevda gibi haller olduğunda, ruh ervah halindeki o aşıklığı hatırlar ve bedeni etkisi altına alır...Aslında ruhların bilmediği birşey yok amma, beşeri bir kalıba girince nefs ve dünyalık işler ona asıl sözünü unutturur...Bu yüzden insan, nefsini terbiye ettiği müddetce ruh devamlı arşa doğru yükselir, yani ana yurduna...

Bülbülü altın kafese koymuşlarda ah vatan ah demiş...Ruhlarda böyledir manen yükselişe geçer, ana yurdunu özler ister, şayet nefsini yenerse...

Teması ve anlatımı güzel bir şiirdi....Yüreğine sağlık, selamlar saygılarımla...

can hulkeye dayanır hırıltılı nefesi.
Gelir alnından öper azrâilin busesi.

Ol demdir ki yırtılır, gözden bir bir perdeler.
Hani dost, ahbâb, yâren, söyle şimdi nerdeler?
…
Bir hüzünlü dem ki o nice yıldızlar söner
Azrâil’e “hoş geldin!” diyebilmekte hüner

Aşkla bakan gözlerin, söner yanan ferleri
Ecel senetlerinin, dürülür defterleri

Herkesin su destisi kırılır son yolunda
Kııvranır ahh o beller azrailin kolunda.


Öylesine bir şiir olmuşki hayatla yaşam savaşı ölüm kalım mücadelesi zorluk kolaylık sınavı
can ı hulke çıkan bir canlı o an yaşamındaki hayırları şerlerimi hesaplasın yoksa azrailin busesinimi
bir an kendimi öldürülenin yerine koydum da o an ne düşüneceğimin hesabını yapamadım.Koçerto nun ne olduğunu anlayamadım.
Rabbimi Şehadet üzere olmayı nasip etsin örnek bir şiir yüreğin kalemin ömrün ve zamanın bereketli
olsun kutlarım Selamlarımla A.E.O

osman aksoy tarafından 9/3/2013 2:01:14 PM zamanında düzenlenmiştir.