Öyleyse başlayayım anlatmaya arkadaşım
İnandığım her kız sanki benim hakkım da,benim bilmediğim birşeyi öğrendi.
Sanki hayatımda olmaya devam etseler ölecektim
Öyle gittiler hep
Sorun sende değil dediler
Kendini sakın suçlama,unutursun dediler
Ben böyle ler,lar dedikçe,heyhat hayatına ne çok kişi girdi deme
Sadece içlerinden birini dudaklarından öptüm arkadaşım,
Sadece onu,neden mi ?
Yaşarken ölmek insanın ömründen yıllar çalıyormuş
Bir daha deymeyene ömrümden vermek istemedim
Aramadı bir daha arkadaşım !
Öldük mü,kaldık mı ?
Bir deri bir kemik kaldığımız yıllardı
Omuriliğimiz baston şeklini almıştı
Sevdiğim kim varsa peşime takıldı da
Beni çokça sevdiğine inandığımın aklına bile takılmadık arkadaşım !
Takılmadık ki,aranmadık…
Belki de hatırlanmak dahi istenmedik öyle değil mi
Suçum olsa gamla dolmazdı her nefesim
Öyle her akla gelişte nöbete bağlamazdım
İşte o denli unutuldum arkadaşım !
Anahtarıydım evinin
Önce o büyük koridordan geçti, yani HAYAT
Sonra bana baktı,umut VEREN
Sonra botlarını giydi,ıslanmasın ayakları,heryer sonbahar heryer SU
Kapıyı açtı
Sonra dışarıya bir adım attı
Kapının tokmağını tuttu
Sonra kaşları çatık şöyle bi durdu
Yüzü umarsız bir hal aldı
Kapıyı yüzüme vurdu
Anlayacağınız,unuttu

Döner mi bilmem ama
Dönse,o kapı açılmaz artık

Murat İPEK