Fikirler söylensin ortaya, kılıçlar çekilmeden
Her şey masaya yatırılsın, polemiğe girilmeden
Temel sorunlar çözülsün artık, yaşanmasın kaygısı
Hiç kimse suçlanmasın; bu mahalle baskısı!

Hür olmak, özgürce ve dilediğince yaşamak!
Canı nerden isterse, gidip oradan başlamak!
Hiç kural tanımamak; gücü gücüne yetene!
Biri galip gelirse şayet, diğerine hayat bitene!

Böyle bir anlayışla sağlanır mı hiç barış?
Söz konusu hayat ise, kıyasıya bir yarış!
Kimseye tanınmaz hayat hakkı, suratlar beş karış!
Olmaz olsun böyle özgürlük! Sağlanamaz iç barış!

Öyle bir kural olmalı ki ne ezilen ne ezen
Olmalı herkese karşı adaletli bir düzen
İnsanlar kol kola olsun huzur içinde gezsin
İşte benim özlediğim, hakka ait bir düzen.

Adalet istiyorsan eğer, duy kendinde acıyı
Önce iğneyi kendine sonra çuvaldızı başkasına
Kefeler eşit olursa eğer, millet duymaz sancıyı
Toplumlar adaletsizlikten yıkılır, artık anlasana!

Ah! Bir anlasa insanlar, kula kulluğu değil
Kula kul olmak ızdırap verir, özgürlüğü hiç değil
Gerçek özgürlük teslimiyettir, esas hürriyet budur
Nefsine kul olmayı bırak, şeytana hizmeti durdur

Kula kul olmayı seçenler, efendisine hürmetkâr
Hizmet etmeye amadedir, her an göreve hazır
Lakin her şey menfaate bağlıdır, ilişkiler karşılıklı
Pamuk ipliğine benzer; koptumu birden, toz dumanlı

Sağlanmışsa bir adalet saat gibi çalışan
İnsanlar meşverette olur, birbirine danışan
Hareketler hoş görülüdür, kenetlenip kaynaşan
Öyle bir nesil ki; İlmiyle edebiyle-çağ aşan!

Yurdum insanı layıktır ulaşılsın karış karış
Gidilemeyen yer kalmasın her hedefe mutlak varış
Huzursuzluk kalkar ortadan sağlanırsa iç barış
“Adalet Mülkün Temelidir” bize düşen haykırış!
Yusuf Erdoğan